از تاجیکستان بشنوید Аз Точикистон бишнавед

دو شعر زلال
نویسنده : آقای اعظم خواجه اف(خجسته) - ساعت ٦:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٢۸
 

 

من در کنار تو

مست دو دیده ی خمار تو

اما دریغ و ضد دریغ از این نمو ِ عشق

با بوی سفله گان شده آلوده معطر بهار تو

اینک مراد عشق مجو از دل کویر

دگر کسی نگشت یار تو

در انتظار تو

 

Дар интизори ту

 

Ман дар канори ту

Масти ду дидаи хумори ту

Аммо дарегу сад дарег аз ин нумуи ишк

Бо буи сифлагон шуда олуда муаттар бахори ту

Инак муроди ишк мачу аз дили кавир

Дигар касе нагашт ёри ту

Дар интизори ту

 

 

بهار می رسد

بهار لاله زار می رسد

ولی ز بیم لشکر مجهز خزان

گمانم این بهار مُلک عشق با غبار می رسد

دگر نسیم تازه از چمن نمی وزد

و نالهِ فرار می رسد

شکار می رسد

Бахор мерасад

 

Бахор мерасад

Бахори лолазор мерасад

Вале зи бими лашкари мучаххази хазон

Гумонам ин бахори мулки ишқ бо губор мерасад

Дигар насими тоза аз чаман намевазад

Ва нолаи фирор мерасад

Шикор мерасад

 


 
comment نظرات ()

 
در جستجوی خویش
نویسنده : آقای اعظم خواجه اف(خجسته) - ساعت ٤:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۱۸
 

 

من امروز به جستوجوی خویش بر آمدم،

تا شاید:

در ماورای بود و باش ها،

در شیب و فراز تلاش ها،

در مزار آرزوهای خاک شده،

در پاره ی پیرهن های چاک شده.

در سکوت ترانه ها،

در خزان جوانه ها.

در گور روزهای مرده،

در زخم سیدهای تیرخورده.

...

در آن چه بود و نیست،

در آن چه نیست و هست،

خودرا بیابم


 
comment نظرات ()

 
شب راه را گم کرده است
نویسنده : آقای اعظم خواجه اف(خجسته) - ساعت ۳:٢٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۱۱
 

این شب تاریک بی ماه

راه را گم کرده است،

می نداند روزن فردا کجاست،

می زند خودرا به بام و پنجره

تا سراغ راه فردارا بگیرد.

 

در درون خانه جمعی،

گرد شمعی،

گوی انجم کرده اند،

نیز راه راست را گم کرده اند.

 

این شب تاریک با تیغ شفق

طعمه ی نور درخشان می شود،

نورباران می شود.

لیک حیفا!

این گروه راه بسته،

در گِل غفلت نشسته،

گول شمع نیمه جان را می خورند،

شعله ی لرزان این شمع

رهنمای کور این جمع.

 

و-این شب تاریک سیه پوش،

در عذای این گروه راه بسته

در غم و ماتم نشسته.

 


 
comment نظرات ()

 
زلال اندیشه
نویسنده : آقای اعظم خواجه اف(خجسته) - ساعت ٤:٤۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/۳
 

                               در سرم اندیسه ها

                          همنوایی با خط همپیشه ها

                   مسلک مارا ز ما دزدیده اند  بی مسلکان

                          آتشی افکنده اندر بیشه ها،

                                من به فکر ریشه ها.

 

 

Зулоли андеша

 

Дар сарам андешахо

Хамнавойи бо хати хампешахо

Маслаки моро зи мо дуздидаанд бемаслакон

Оташе афканда андар бешахо

Ман ба фикри решахо

 

 

 


 
comment نظرات ()

 
افسانه ی دیگر
نویسنده : آقای اعظم خواجه اف(خجسته) - ساعت ۱۱:٠٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱۱/٢
 

 

وقتی که پرده ی غبارالود غروب

دیوار خانه هارا در خویش می پیچد

و سایه طلوع می کند،

این لحظه ی تولد شب است

و مرگ یک روزی دیگر.

آیا در این آیینه خودرا می بینی؟

 

عزیز من،

در این غروب غرور  خویش را بکش

و از کویر خاکستریی تکبر

به جنگل سبز تکبیر باز  آ.

باز آ که درختان باکره ی هستی را

حامله ی شکوفه ی عشق کنیم،

در شانه های خود – شاخه های این درخت

شبنم های سحرزاد امیدرا جلا دهیم،

و از این بلور

               باده ی عشق بنوشیم.

باز آ،

که در جاده های شرنوشت

من در تو

              و تو در من

                              گم شویم،

و سرنوشت ما افسانه ی دگر شود.

 

Афсонае дигар

Вақте ки пардаи ғуборолуди ғуруб

Девори хонаҳоро дар хеш мепечад

Ва соя тулуъ мекунад,

Ин лаҳзаи таваллуди шаб  аст

Ва марги як рузи дигар.

Оё дар ин ойина худро мебинй?

 

Азизи ман,

Дар ин ғуруб ғурури хешро бикуш,

Ва аз кавири хокистарии такаббур

Ба чангали сабзи такбир боз о!

 

Боз о, ки дарахтони бокираи ҳастиро

Ҳомилаи шукуфаи ишқ кунем,

Дар шонаҳои худ  -

                                 шохаҳои ин дарахт,

Шабнамҳои саҳарзоди умедро чило диҳем

Ва аз ин булур

                     Бодаи ишқ бинушем.

Боз о, ки дар чодаҳои сарнавишт

Ман дар ту

              Ва ту дар ман

                                   Гум шавем              

Ва сарнавишти мо афсонае дигар шавад.

 

 

 


 
comment نظرات ()