گریه ی انگور ها در جام ها
دود قلیون در تنور شام ها
ناله ی نی در کویر سوخته
آهوان را می کشد بر دام ها
در جوار صبر ایوبی ببین
نیش نوشی می شود در کام ها
عشق آمد خیمه زد در ملک دل
پشت پا زد ننگ ها و نام ها
نور طور از سور اسرافیل رهید
پخته شد از آتش او خام ها
معشوق من از من و با من نه است
عشق او آغاز بر انجام ها
راز لطف او چه آسان می شود
داستانی تازه در ایّام ها
.
من زمستان وطن را یاد کردم
برف و باران وطن را یاد کردم
چون درختی در کویر تشنه خُشکم
چشمه ساران وطن را یاد کردم
در هوای دشت و کوهش سینه تنگم
باغ و بُستان وطن را یاد کردم
در میان شوره زار خالی از باد
کِشتزاران وطن را یاد کردم
گَرد و خاک خرمنش بر دیده هایم
مرد دهقان وطن را یاد کردم
یخ زدم اندر محیط سرد بی مهر
مهر رخشان وطن را یاد کردم
جانم از "نُفل" غریبی سیر و پُر شد
چایی و نان وطن را یاد کردم
Ман зимистони Ватанро ёд кардам
Барфу борoни Ватанро ёд кардам
Чун дарахте дар кавири ташна хушкам
Чашмасорони Ватанро ёд кардам
Дар хавои дашту кухаш синатангам
Богу бустони Ватанро ёд кардам
Дар миёни шуразори холй аз бод
Киштзорони Ватанро ёд кардам
Гарду хоки хирманаш бар дидахоям
Марди дехкони Ватанро ёд кардам
Ях задам андар мухити сарди бемехр
Мехри рахшони Ватанро ёд кардам
Чонам аз "нукл" и гарибй серу пур шуд
Чойиву нони Ватанро ёд кардам
.
.
قدم هایم درون کوچه خاموشند
و من پیوسته ام با سایه بی روح خود
لگدها می خورم از باد سرگردان
نفس های مَه شبرو
که از نبض تناب نور او بر شانه هایم تار می بافد
مرا چون در کفن –
در پیکر افسرده می پیچد.
من این جا – در کویر کور بی مرداب
خیال جام جم در سر
سرابی را ز روئیا در وجودم جاری می دیدم.
دیگر زاینده رود خوشکید در من
نه الوندی
نه پامیر و دماوندی.
به چشم نیمه مست خود به من نگاه می کنی
مرا به غمزه می کُشی، چرا گناه می کنی؟
در این زمانه خنده را به دارها کشیده اند
تو خنده می دهی به من، چه اشتباه می کنی.
چو می رسی به خلوتم، به لطف بوسه های خود
وجود خسته ام پُر از جلال و جاه می کنی.
به مرز باغ پیکرت به بوسه گُل نشانده ام
هنوز در خیال من تو "آه – آه" می کنی.
نمی شوی تو یار من، ولی به عشق شرقی ات
به شعر و یاد روی خود مرا نکاح می کنی.
ملکه ی شجاع من ! نبوده بیم کس تو را
به تخت می نشانی ام، مرا تو شاه می کنی
وقتی که حالم خوب نیست
نیکو نگر، حتی زلالم خوب نیست
در واژه ها تبخال ها،رتمی ندارد حرف من
بر پرسشم در "فیسبوک" پاسخ نی،یعنی سوالم خوب نیست
"استومینوفین" می خورم،ساید که در خود گم شوم
آیینه بشکستم – وصالم خوب نیست
فکر و خیالم خوب نیست
همیشه خواب را دوست داشتم
تنها فرصتی بود ما با هم باشیم
این خواب ابد...
حاصل همان محبت است.
مارا ببخش مجتبی.
***********
مجتبی فرزند ایشان است که از این تصادف نجات پیدا کرد.روح ایشان و همسرشان و دختر نازنینشان شاد.
یک دست به "کیوردم" و یک دست به "موز"
گه روی "پیامنگارم" و گه "ویندوز"
هر "فایل" که جز "چت" و "مسج" است
من می کنمش بدون اندیشه "کلوز"
Шиори чатбоз
Як даст ба "кебордаму" як даст ба "муз"
Гах руйи "паёмнигораму" гах "виндуз"
Хар файл ки чуз"чат"у "месеч" аст
Ман мекунамаш бидуни андеша "клуз"
من گذشتم ز رَه خاطره ها
از کوه و جنگل و دریا و کویر
و رسیدم به همان وادی خاموش که مادر خفتست
و کمی دور تر از آن پدر رنجورم
هردو تا دیشب و روز
با گذر از بر این آرامگاه
که درآن
در حرم حسرت و آه
یک گروه اهل همین دِهه به خواب ابدند
سَرِ پا بنشسته
یوره ی حمد و دعا می خواندند
و حالا
هردو در جمع خموشان خوابند
............
کوچه ی خاطره هایم خاکیست
و در آن حسرت فردا خالیست
و در این کوچه ی یپرشیب و فراز
هر شبی گریه مادر به هوا می کشدم
و پدر با تن رنجور و نحیف
که مرا در سر بالین ندید و جان داد
چشم بر راه من است
حلقه بند گره آه من است
با نگاهی که ز هر زرّه ی خاک
می رسد تا افلاک
به نوازش به تولّی
می کُشدم،می کُشدم.
کوچه ی خاطره هایم همه افسوس
کوچه ی خاطره هایم همه دیروز
کوچه ی خاطره هایم پُرِ تنها
......و ندارد فردا.
Хотирахо
Ман гузаштам зи раҳи хотираҳо
Аз куҳу чангалу дарёву кавир
Ва расидам ба ҳамон водии хомуш ки модар хуфтаст
Ва каме дуртар аз он падари ранчурам
Харду то дишабу руз
Бо гузар аз бари ин оромгоҳ
Ки дар он дар ҳарами ҳасрату оҳ
Як гуруҳ аҳли ҳамин деҳа ба хоби абаданд
Сари по биншаста
Сураи ҳамду дуо мехонданд
Ва ҳоло
Ҳарду дар чамъи хамушон хобанд
.......................
Кучаи хотираҳоям хокист
Ва дар он ҳасрати фардо холист
Ва дар ин кучаи пуршебу фароз
Хар шабе гиряи Модар ба ҳаво мекашадам
Ва Падар бо тани ранчуру наҳиф
Ки маро дар сари болин надиду чон дод
Чашм бар роҳи ман аст
Ҳалқабанди гираҳи оҳи ман аст
Бо нигоҳе, ки ҳар зарраи хок
Мерасад то афлок
Ба навозиш, ба тавалло
мекушадам, мекушадам
Кучаи хотираҳоям ҳама афсус
Кучаи хотираҳоям ҳама дируз
Кучаи хотираҳоям пури танҳо
Ва надорад фардо..
مشو غره
از آن فلتر که از اخمی خشین بر صورت چون لامپ خود داری
مشو غره
که من فلترشکن دارم
و گر پلکم کلک سازد
نگاهی شاعرانه – تاجیکانه
همه فلتر ز بیخ بن برندازد
Машав гарра
Аз он филтр, ки аз ахме хашин бар сурати чун ломпи худ дорй
Машав гарра
Ки ман филтршикан дорам
Ва гар пилкам клик созад
Нигохе шоирона - точикона
хама филтр зи беху бун барандозад
آه از این گردش چرخ فلک
می زند هر دم به زخم ما نمک
آه از ترفند این عیّاش پیر
می نگردد از خون تاجیک سیر
شهر کابل غرق در ماتم شده
قلب هر تاجیک اسیر غم شده
ای دریغ از بخت شور ملتا
بار اِله، از ما بگیر این علتا
جوهر مارا تو بر ما رو نما
فطرت مارا بنا کن، ای خدا
شخصیت بخش و محلبازی بگیر
این همه جرم و دغلبازی بگیر
ما اگر آزاده ایم، آزادگان
از چه در بند و ذلیل و ناتوان؟
مرگ ربانی فقط یک مرگ نیست
انچری*، عاری ز شاخ و برگ نیست
ریشه ی تِرورها در آب هست
صد دریغا خلق من در خواب هست
تاجیکا، ایّام بیداری رسید
صبح رستاخیز بیداری دمید
باید اکنون ما همه یک جا شویم
زین همه "من"-ها رهیم و "ما" شویم.
*انچر- درخت نحس و سمی