وقتی که حالم خوب نیست
نیکو نگر، حتی زلالم خوب نیست
در واژه ها تبخال ها،رتمی ندارد حرف من
بر پرسشم در "فیسبوک" پاسخ نی،یعنی سوالم خوب نیست
"استومینوفین" می خورم،ساید که در خود گم شوم
آیینه بشکستم – وصالم خوب نیست
فکر و خیالم خوب نیست
یک دست به "کیوردم" و یک دست به "موز"
گه روی "پیامنگارم" و گه "ویندوز"
هر "فایل" که جز "چت" و "مسج" است
من می کنمش بدون اندیشه "کلوز"
Шиори чатбоз
Як даст ба "кебордаму" як даст ба "муз"
Гах руйи "паёмнигораму" гах "виндуз"
Хар файл ки чуз"чат"у "месеч" аст
Ман мекунамаш бидуни андеша "клуз"
من گذشتم ز رَه خاطره ها
از کوه و جنگل و دریا و کویر
و رسیدم به همان وادی خاموش که مادر خفتست
و کمی دور تر از آن پدر رنجورم
هردو تا دیشب و روز
با گذر از بر این آرامگاه
که درآن
در حرم حسرت و آه
یک گروه اهل همین دِهه به خواب ابدند
سَرِ پا بنشسته
یوره ی حمد و دعا می خواندند
و حالا
هردو در جمع خموشان خوابند
............
کوچه ی خاطره هایم خاکیست
و در آن حسرت فردا خالیست
و در این کوچه ی یپرشیب و فراز
هر شبی گریه مادر به هوا می کشدم
و پدر با تن رنجور و نحیف
که مرا در سر بالین ندید و جان داد
چشم بر راه من است
حلقه بند گره آه من است
با نگاهی که ز هر زرّه ی خاک
می رسد تا افلاک
به نوازش به تولّی
می کُشدم،می کُشدم.
کوچه ی خاطره هایم همه افسوس
کوچه ی خاطره هایم همه دیروز
کوچه ی خاطره هایم پُرِ تنها
......و ندارد فردا.
Хотирахо
Ман гузаштам зи раҳи хотираҳо
Аз куҳу чангалу дарёву кавир
Ва расидам ба ҳамон водии хомуш ки модар хуфтаст
Ва каме дуртар аз он падари ранчурам
Харду то дишабу руз
Бо гузар аз бари ин оромгоҳ
Ки дар он дар ҳарами ҳасрату оҳ
Як гуруҳ аҳли ҳамин деҳа ба хоби абаданд
Сари по биншаста
Сураи ҳамду дуо мехонданд
Ва ҳоло
Ҳарду дар чамъи хамушон хобанд
.......................
Кучаи хотираҳоям хокист
Ва дар он ҳасрати фардо холист
Ва дар ин кучаи пуршебу фароз
Хар шабе гиряи Модар ба ҳаво мекашадам
Ва Падар бо тани ранчуру наҳиф
Ки маро дар сари болин надиду чон дод
Чашм бар роҳи ман аст
Ҳалқабанди гираҳи оҳи ман аст
Бо нигоҳе, ки ҳар зарраи хок
Мерасад то афлок
Ба навозиш, ба тавалло
мекушадам, мекушадам
Кучаи хотираҳоям ҳама афсус
Кучаи хотираҳоям ҳама дируз
Кучаи хотираҳоям пури танҳо
Ва надорад фардо..
مشو غره
از آن فلتر که از اخمی خشین بر صورت چون لامپ خود داری
مشو غره
که من فلترشکن دارم
و گر پلکم کلک سازد
نگاهی شاعرانه – تاجیکانه
همه فلتر ز بیخ بن برندازد
Машав гарра
Аз он филтр, ки аз ахме хашин бар сурати чун ломпи худ дорй
Машав гарра
Ки ман филтршикан дорам
Ва гар пилкам клик созад
Нигохе шоирона - точикона
хама филтр зи беху бун барандозад

آه از این گردش چرخ فلک
می زند هر دم به زخم ما نمک
آه از ترفند این عیّاش پیر
می نگردد از خون تاجیک سیر
شهر کابل غرق در ماتم شده
قلب هر تاجیک اسیر غم شده
ای دریغ از بخت شور ملتا
بار اِله، از ما بگیر این علتا
جوهر مارا تو بر ما رو نما
فطرت مارا بنا کن، ای خدا
شخصیت بخش و محلبازی بگیر
این همه جرم و دغلبازی بگیر
ما اگر آزاده ایم، آزادگان
از چه در بند و ذلیل و ناتوان؟
مرگ ربانی فقط یک مرگ نیست
انچری*، عاری ز شاخ و برگ نیست
ریشه ی تِرورها در آب هست
صد دریغا خلق من در خواب هست
تاجیکا، ایّام بیداری رسید
صبح رستاخیز بیداری دمید
باید اکنون ما همه یک جا شویم
زین همه "من"-ها رهیم و "ما" شویم.
*انچر- درخت نحس و سمی
مرا در سینه سلطان می شوی آهسته آهسته
تن افسرده را جان می شوی آهسته آهسته
امید – این شمع در حال خموشی را
عجب زیبا نگهبان می شوی آهسته آهسته
مرا که درد عشق از دل فراری بود تا این دم
تو چون آیینه گردان می شوی آهسته آهسته
ترا در غربت احساس خود مهمان دل کردم
چو صاحبخانه میزبان می شوی آهسته آهسته
دگر نامحرمی هرگیز نمی آید به ملک دل
در این ویرانه دربان می شوی آهسته آهسته

تو دیر آمدی، سلام
ولی عجب دلیر آمدی، سلام
ز بیشه های دام و بندِ دستِ تشنه ی حوس
رهیده، باغرور و باوقار همچو شیر آمدی، سلام
فرشته ای، بدن را بهشته ای و تشنه ی محبت و نوازشی
که از غم و فراق و رنج و یاس و غصه سیر آمدی، سلام
مرا ز من ربوده ای و بر وجود من تو چون
بهاری در کویر آمدی، سلام
بشیر آمدی، سلام.

بازنشسته ها
به گرد حوض باز نشسته اند
آب - آیینه
ولی
جوانی های رفته را نشان نمی دهد
"من به خال لبت ای دوست"
که ز هر خال خطی دلبر و نیکوست،
از دل و جان "گرفتار شدم" چون که مرا،
رویش زندگی و بندگی اوست،
می بی جام و سبوست.

